 |
| 102 sec |
Ik weet niet of u het mopje kent over die jager die naar Alaska ging om beren te schieten. Ik ga hem op deze plaats niet herhalen, want veel te ranzig voor deze tijd en plaats. De strekking is simpel: een jager heeft de droom om een beer te schieten. (Beetje rare droom, maar dat heb je nu eenmaal in een mop).
 |
De jager gaat het bos in, ziet een beer en schiet . . . . mis. Niet alleen de eerste keer, maar ook de dagen daarna, dat hij met een steeds groter geweer het bos in gaat. Keer op keer wordt het geweer zwaarder en de frustratie groter. En het resultaat blijft uit. Totdat het de beer is, die zich afvraagt wat de jager nu eigenlijk komt doen. Ik ben normaal slecht in het onthouden van moppen, maar deze heb ik altijd wel paraat, omdat we dit ook in de werkelijke wereld vaak zien gebeuren. En helaas ook in de praktijk van de groene sector. We formuleren duidelijke doelen - verduurzaming, emissiereductie, herstel van biodiversiteit - maar lijken vervolgens het tegenoverstelde te bereiken. Het recente faillissement van Knegt Electrische Tractoren is daar maar een klein voorbeeld van.
|
|
Elektrificatie van machines past waarschijnlijk in iedere duurzaamheidsagenda. Maar als het puntje bij het paaltje komt blijkt het lastig om zulke innovaties overeind te houden in de markt.
| |
|
Elektrificatie van machines past waarschijnlijk in iedere duurzaamheidsagenda. Maar als het puntje bij het paaltje komt blijkt het lastig om zulke innovaties overeind te houden in de markt. Dat geldt ook voor circulaire initiatieven en startups die plastics recyclen. Veelbelovende recyclingconcepten halen in de praktijk maar zelden de schaal die nodig is om echt verschil te maken. Intussen blijven we dezelfde ambities herhalen. Biodiversiteit moet omhoog, het gebruik van grondstoffen omlaag. Maar in het veld domineren nog vaak kortetermijnkeuzes, gestuurd door kosten en de eeuwige jacht naar meer efficiëntie. Kiezen voor verduurzaming is alleen levensvatbaar als je ook bereid bent de kosten daarvan te dragen.
|
|
De vraag is daarom niet alleen wat we willen bereiken, maar vooral hoe consequent we daarin durven te zijn.
| |
|
Ik las een dezer dagen een artikel in NRC over de vergroening van de vier grote steden. Ambities genoeg: duizenden extra bomen, honderden hectares nieuw groen. Maar de praktijk lijkt meer op onze arme jager; Oppervlakte groen per huishouden daalt, blijven doelen vaag en is er structureel te weinig geld voor aanleg en beheer. Ondertussen concurreren bomen en parken met woningbouw, mobiliteit en ondergrondse infrastructuur. Groen bungelt daardoor vaak onderaan de lijst, als sluitstuk van een project. Het beeld is herkenbaar: de richting klopt, maar in de uitvoering schieten we steeds mis.
De vraag is daarom niet alleen wat we willen bereiken, maar vooral hoe consequent we daarin durven te zijn. En hoeveel pijn we bereid zijn te dragen. No pain no gain zeggen de Engelsen. Dat patroon speelt ook op een groter niveau, zoals bij de energietransitie. We schakelen over op hernieuwbare bronnen als zon en wind. Tegelijkertijd stijgt de wereldwijde CO2-uitstoot nog steeds. De ambitie is duidelijk, maar het effect blijft achter.
| LOGIN
met je e-mailadres om te reageren.
|
|
|
| Er zijn nog geen reacties. |
|
